Oliwnik wielokwiatowy

0

Autor: Ewa | Kategoria: W ogrodzie | Data: 15-04-2016

Prawie w każdym ogrodzie znajdziemy krzew bzu, krzewuszkę, ligustr, forsycję czy też berberys. Ale w niewielu ogródkach można podziwiać krzew oliwnika wielkokwiatowego. A szkoda, bo to wdzięczna, łatwa w uprawie i dekoracyjna roślina, o jadalnych owocach, którą warto posiadać w swojej kolekcji.

Bezcierniowy krzew pochodzący z Japonii osiąga w naszych warunkach klimatycznych wysokość 2 do 3 metrów, tworząc rozłożystą, ażurową koronę o słabo rozgałęzionych pędach. Ta odmiana oliwnika charakteryzuje się interesującym zabarwieniem – wiosną wytwarza młode pędy, pączki liści oraz ich ogonki w kolorze brązowym. Latem wykształcone już długie, lancetowate liście o zaostrzonych wierzchołkach także posiadają ciekawą barwę – z wierzchu przybierając matowy kolor ciemnej zieleni, a od spodu kolor srebrny, złamany brązowymi punkcikami.

Na przełomie maja i kwietnia pojawiają się na krzewie intensywnie pachnące, bladożółte lub kremowe kwiaty bez płatków, w kształcie kielicha.

Latem pojawiają się podłużne owoce około 1,5 cm, w kolorze czerwono-bordowym, białymi kropkami i jedną pestką w środku. Owoce te są mięsiste, o smacznym, słodko-kwaśnym smaku, przypominającym porzeczkę. W swoim składzie posiadają A, E i C. Osiągając we wrześniu dojrzałość zbiorczą, nie utrzymują się długo na krzewie. Owoce te są wykorzystywane do przyrządzania przetworów czy też nalewek, można je też oczywiście spożywać na surowo.

Jest to krzew miododajny, chętnie odwiedzany przez owady zapylające, oliwnik jest też lubiany przez ptaki, które chętnie zjadają jego owoce.

Zaletą oliwnika jest fakt, że nie ma zbytnich wymagań. Rośnie na słabych glebach, lubi lekkie, piaszczyste podłoże.  Zbyt żyzne gleby nie są wręcz zalecane, ponieważ wtedy pędy krzewu słabo drewnieją, a przez to mogą być podatne na przemarzanie. Co ciekawe, oliwnik symbiozie z bakteriami użyźnia ziemię, w której rośnie azotem.

Oliwnik jest odporny na suszę, toleruje gorące i suche powietrze, a także zanieczyszczenie powietrza. Ważne, aby krzew ten rósł na stanowisku słonecznym, ponieważ jest rośliną wybitnie światłolubną.

Krzew ten rośnie szybko, a przy tym dobrze znosi przycinanie. Można więc wykorzystywać go do tworzenia żywopłotów. Można obsadzać nim nieużytki, można też sadzić pojedynczo, eksponując jego urodę na tle trawnika lub innych krzewów o odmiennym kontrastowym zabarwieniu.   

 

Czosnek niedźwiedzi – na zdrowie!

0

Autor: Ewa | Kategoria: W ogrodzie | Data: 07-04-2016

Czosnek niedźwiedzi – ot, kępka liści, czasem przyozdobiona subtelnymi kwiatuszkami. Może zdobić nasze ogrody, znajdując miejsce w jego zacienionych zakamarkach. Jednak prócz walorów estetycznych warto uprawiać go w ogrodzie również, a może przede wszystkim dlatego, że posiada cenne właściwości lecznicze, które odkryli nasi przodkowie dawno temu.

Czosnek niedźwiedzi, znany też jako cebula czarownic czy też czosnek cygański, porasta zacienione, wilgotne lasy kaukaskie i europejskie, w tym także w Polsce, gdzie są objęte częściową ochroną. Z biało-żółtych podłużnych cebulek wyrastają łodyżki z których rozwijają się lancetowate liście, dorastające do 50 cm. W maju pojawiają się delikatne, białe, baldachopodobne kwiatostany.

Jeśli chcemy, aby i w naszym ogródku pojawiały się te urocze, mrozoodporne kępki o czosnkowym zapachu i wspaniałych właściwościach prozdrowotnych, cebule czosnku niedźwiedziego powinniśmy sadzić między wrześniem a październikiem, na głębokości około 7 cm, w odstępach 10-centymetrowych. Zapewnijmy cebulkom żyzną, przepuszczalną ziemię, najlepiej w zacienionym miejscu, w jakim rośnie w naturalnych warunkach, na przykład pod konarami drzew, gdzie rzadko które rośliny dobrze się czują. Potem już tylko zadbajmy o to, aby czosnek nie rósł w towarzystwie chwastów oraz nawadniajmy glebę w suche dni, pamiętając jednocześnie o tym, że w podmokłej jego cebulki niestety zaczną gnić.

A teraz trochę o właściwościach czosnku niedźwiedziego. Skąd jego nazwa? Przyczynili się być może do niej Germanie, którzy wiele pokoleń temu odkryli ponoć, że niedźwiedzie budzący się z zimowego snu, wyszukiwały zielone liście czosnku, chętnie go zjadając, jako pierwszy wiosenny, dający moc posiłek. I wtedy właśnie ludzie zrozumieli, że roślina, która daje moc futrzakom, musi też dawać moc człowiekowi.

 

W przeciwieństwie do tradycyjnego czosnku, którego główka składa się z kilku cebulek zwanych ząbkami, które mamy w zwyczaju spożywać, czosnek niedźwiedzi nie wytwarza jadalnej cebuli podziemnej, a częścią rośliny nadającą się dla nas do spożycia są liście, w których kryje się mnóstwo witamin i mikroelementów. Są tam m.in. fosfor, potas, cynk, żelazo, siarka, allicynę, adenozynę, saponiny, flawonoidy oraz witaminy B1 i C.  Spożywanie czosnku niedźwiedziego zmniejsza ryzyko zachorowań na nowotwory, występowania miażdżycy, a w konsekwencji zapobiega chorobom układu sercowo-naczyniowego, zapobiega wirusowym infekcjom, wspomagając zwłaszcza leczenie chorób układu oddechowego, a także pokarmowego, ponadto zapobiega wzdęciom, wspomaga trawienie pokarmów, posiada też działąnie odtruwające.

Pigwowiec – praktyczny, ozdobny i smaczny

1

Autor: Ewa | Kategoria: W ogrodzie | Data: 22-03-2016

Pigwowiec to krzew, którego nie powinno zabraknąć w żadnym ogródku. Warto wygospodarować chociaż trochę miejsca, aby go posadzić. Można potraktować go jako ozdobę, można nastawić się na jego uprawę ze względu na owoce, można też wykorzystać go jako zasieki przed intruzami.

Warto na początku zaznaczyć, że pigwowiec to nie to samo, co pigwa. Pigwa mianowicie jest drzewem, które w dogodnych warunkach dorasta nawet do 8 metrów. W naszym klimacie przyjmuje raczej formę krzewu osiągając 3 metry wysokości. Rodzi duże owoce, kształtem i wielkością podobne do gruszek lub w wypadku niektórych odmian – jabłek. Aromatyczne, o skórce lekko woskowatej i lepiącej. Gdy osiągną dojrzałość, nie są zbyt twarde.

Pigwowiec natomiast to zdecydowanie krzew, w zależności od odmian osiągający wysokość od 1 – 3 metra. Posiada liście mniejsze od pigwy i cierniste gałązki, dzięki czemu krzewy te można wykorzystywać jako żywopłoty, chroniące przed niepożądanymi gośćmi w ogrodzie. Pigwowiec rodzi owoce znacznie mniejsze od pigwy, okrągłe i twarde, o gładkiej skórce. Są bardziej aromatyczne i kwaskowate od pigwy, posiadają tez więcej pektyn, co jest zaletą w wypadku przygotowywania przetworów, do owoce pigwowca świetnie się nadają.

Pigwowiec zachwyca swoim wyglądem wiosną, kiedy to jego gałązki obsypane są kwieciem w kolorze czerwonym, pomarańczowym, różowym a czasem i białym. Wygląda wtedy bajecznie, z daleka przykuwając uwagę. Można wtedy ściąć niektóre gałązki (jeśli chce się zrezygnować z owoców) i wstawić do wazonu.

Latem pojawiają się pomarańczowe owoce pigwowca, które dojrzewają późną jesienią. One również stanowią ozdobę krzewu, ale oczywiście są jadalne i choć nie nadają się do bezpośredniego spożycia, to można z powodzeniem wykorzystywać je w kuchni czy to w postaci konfitur czy też nalewek.

Pigwowce uprawiane w Polsce generalnie dzieli się na trzy gatunki, różniące się wysokością, one zaś posiadają różne odmiany, różniące się barwą kwiatów czy też pokrojem. Pierwszy to pigwowiec okazały o wysokości 2–3 m, piłkowanych na brzegach, szerokich, zielonych liściach i dość duże. Kwitnie zazwyczaj w kolorze ciemnoczerwonym na przełomie kwietnia i maja, rodzi owoce żółte, lekko wydłużone, kuliste i aromatyczne. Drugi gatunek to pigwowiec japoński  dorastający jedynie do 1–1,5 m wysokości i bardziej rozłożysty niż pigwowiec okazały. Ma też znacznie mniejsze liście, prawie okrągłe. Zazwyczaj pomarańczowe kwiaty pojawiają się, zanim gałązki wypuszczą pierwsze liście – na przełomie kwietnia i maja. Późną jesienią rodzi okrągłe owoce o żółtej barwie i wyjątkowym aromacie. Trzeci gatunek, będący krzyżówką japońskiego i okazałego, to pigwowiec pośredni. Dorasta do 1 – 1,5 metra wysokości. Posiada wiele odmian, dzięki czemu może kwitnąć w różnych kolorach, np. w białym, różowym czy tez czerwonym.

Pigwowce są krzewami łatwymi w uprawie, odpornymi na mróz i choroby dobrze też znoszą cięcie, choć jeśli zależy nam na przepięknym wiosennych kwiatach oraz jesiennym owocowaniu, to powinniśmy z cięcia zrezygnować, ponieważ kwiaty pokazują się dopiero na pędach kilkuletnich. Pigwowiec najlepiej czuje się na stanowisku słonecznym, w glebie umiarkowanie żyznej, przepuszczalnej, o odczynie obojętnym lub lekko kwaśnym.

Aby zapewnić pigwowcom owocowanie, warto posadzić przynajmniej dwa krzewy w ogrodzie, z różnych gatunków, ponieważ pigwowce są mniej lub bardziej obcopylne.

X Międzynarodowe Targi Ogrodnicze Twój Ogród 2016 – Bielsko-Biała

0

Autor: Ewa | Kategoria: Co w trawie piszczy | Data: 17-03-2016

Już po raz dziesiąty odbędą się Międzynarodowe Targi Ogrodnicze Twój Ogród w Bielsku-Białej. W tym roku będzie można uczestniczyć w tej imprezie, uchodzącej za największą tego typu na Śląsku, w dniach 22 – 24 kwietnia 2016.

Dla zwiedzających osób jest to doskonała okazja, aby zapoznać się z ofertą ogrodniczą i wzbogacić swoje ogrody o byliny, rośliny rabatowe, drzewa i krzewy owocowe, zioła, a także o rośliny pokojowe czy też egzotyczne ciekawostki w doniczkach. Swoją ofertę przedstawią też projektanci i wykonawcy, prezentując m.in. wędzarnie, piece opalane drewnem, nawierzchnie, grille ogrodowe, kamień ozdobny oraz różne podłoża ogrodnicze.

Imprezą towarzyszącą będzie też III Festiwal Grilli połączony z otwarciem sezonu grillowania i kociołkowania na Podbeskidziu.

Program imprezy:

24 kwietnia (piątek) 10:00 – 17:00

  • 12:00 – oficjalne otwarcie Targów oraz sezonu grillowania i kociołkowania na Podbeskidziu
  • 12:30 – pokaz układania nawierzchni z bruku oraz kamienia
  • 09:00 – 16:00 – prezentacja szkoły oraz osiągnięć w ramach dnia otwartego

25 kwietnia (sobota) 8:00 – 17:00

  • 9:00, 12:30 – pokaz układania nawierzchni z bruku oraz kamienia
  • 9:30, 13:00 – Prezentacja produktów z pożytecznymi mikroorganizmami dla ogrodu i człowieka
  • 10:00, 12:00, 14:00 – pokazy florystyczne – Bukiety wiosną zakręcone
  • 10:30, 14:30 – pokaz cięcia i formowania drzew i krzewów
  • 10:45, 14:45 – zwiedzanie z przewodnikiem ogrodów pokazowych, Szkolnego Parku Dendrologicznego oraz produkcji na warsztatach szkolnych
  • 11:00 – Konkurs kulinarny „Wiosenne danie z kociołka” – Stowarzyszenie Beskidzkie Smaki
  • 11:30, 13:30 – Prelekcja „Uratuj swój kraj – zacznij hodować pszczołę, która nie żądli” – dr Jacek Proszyk
  • 12:00, 16:00 – nauka szczepienia i okulizacji roślin

26 kwietnia (niedziela) 10:00 – 17:00

  • 11:00, 14:00 – zwiedzanie z przewodnikiem ogrodów pokazowych, Szkolnego Parku Dendrologicznego oraz produkcji na warsztatach szkolnych

Impreza odbędzie się na terenie Zespołu Szkół Ogrodniczych im. Stanisława Szumca w Bielsku-Białej przy ulicy Akademii Umiejętności 1. Wstęp na Targi: 2 zł bilet rodzinny, 4 zł (do 4 osób), dla uczniów w pierwszy dzień Targów wstęp wolny.

Letnie odmiany jabłoni

0

Autor: Ewa | Kategoria: W ogrodzie | Data: 12-03-2016

W ogrodach dużych i małych chętnie widzimy jabłonie. Wiosną przepięknie zakwitają, aby potem wydać smaczne owoce. Kiedy owocują? Zależy od odmian. Najwięcej jest tych, które rodzą owoce o zbiorczej gotowości późną jesienią. Długo więc musimy czekać w sezonie, aby cieszyć się smakiem owoców.

Plusem późnych odmian jest jednak fakt, że też często nadają się one do bardzo długiego przechowywania i konsumpcji przez całą jesień a nawet zimę. Jeśli jednak chcemy konsumować w pełni dojrzałe, aromatyczne jabłka już latem, zdecydujmy się na letnie odmiany jabłoni.

Jabłoń James Grive

Ponadstuletnia odmiana, znana, bardzo popularna, rośnie dość wolno, jednak owocuje obficie i corocznie. Dorasta na wysokość 2 do 4 metrów, tworząc średnio zagęszczoną, kulistą koronę. Jest odporna na choroby (za wyjątkiem zarazy ogniowej) i na mróz. Odmiana ta wcześnie wchodzi w okres owocowania, rodząc owoce średniej wielkości, kulisto-stożkowate, o barwie zielonożółtej, z małym, różowoczerwonym rumieńcem. Skórka owoców gładka, średniej grubości. Miąższ owoców tej odmiany jest biało-kremowy,  soczysty, kruchy, słodko-kwaskowaty, smaczny.  Owoce dojrzałość zbiorczą osiągają w sierpniu.

Jabłóń Piros

Niemiecka odmiana uprawiana od 30 lat. Początkowo rośnie średnio silnie, później słabo, tworząc luźną i rozłożystą  koronę. Piros wykazuje małą wytrzymałość na mróz, za to dużą na choroby, z wyjątkiem zarazy ogniowej. W okres owocowania wchodzi wcześnie, owocuje umiarkowanie obficie, jednak regularnie. Rodzi owoce średniej wielkości i duże, regularne, kulisto-stożkowate, o skórce grubej, mocnej, gruba, suchej, o barwie zielonożółtej, pokrytej na dużej powierzchni intensywnie czerwonym, paskowanym rumieńcem. Miąższ Pirosa jest kremowy, średnioziarnisty, bardzo soczysty,  orzeźwiający, aromatyczny, smaczny. Dojrzałość zbiorczą osiąga w pierwszej połowie sierpnia, wymagając kilkukrotnego zbioru.

Jabłoń Oliwka Żółta vel Papierówka

Znana wszystkim Papierówka osiąga wysokość 3-5 metrów, tworząc koronę szerokostożkową. Wytrzymała na mróz. Na stanowisku wilgotnym może być atakowana przez raka drzew owocowych, jest też wrażliwa na parcha. Jej owoce osiągają dojrzałość zbiorczą w lipcu, pojawiają się na drzewie obficie, choć raczej przemiennie. Dzięki przerzedzaniu zawiązków można ograniczyć skłonności drzewa do owocowania przemiennego. Są średniej wielkości, lekko stożkowate, z cienką, delikatną, suchą, jasnozieloną skórką, a potem prawie białą. Soczyste, kwaskowate, orzeźwiające, smaczne i aromatyczne, o białozielonkawym miąższu.

Jabłoń Discovery

Odmiana angielska, rośnie początkowo słabo, tworząc wzniesioną, rozłożystą koronę. Jest wytrzymała na mróz i odporna na choroby grzybowe. W okres owocowania wchodzi wcześnie, obficie i regularnie, corocznie, rodząc w drugiej połowie sierpnia średniej wielkości kulistospłaszczone i spłaszczone owoce. Skórka owoców posiada zabarwienie jasnozielonożółte i żywoczerwony rumieniec, a miąższ kremowobiały, ścisły i soczysty. Discovery to jabłko słodkie i smaczne, nadające się do konsumpcji tuż po zbiorze.

VIII Wystawa Tulipanów – Warszawa

1

Autor: Ewa | Kategoria: Co w trawie piszczy | Data: 06-03-2016

W Oranżerii Muzeum Pałacu Króla Jana III w Wilanowie odbędzie się w dniach 12 i 13 marca 2016 roku VIII Wystawa Tulipanów. Impreza ta jest pięknym otwarciem sezonu wiosennego, który ogrodnikom bez wątpienia kojarzy się z królem wiosny – tulipanem.

Organizatorzy, czyli Muzeum Pałacu Króla Jana III w Wilanowie oraz Stowarzyszenie Producentów Ozdobnych Roślin Cebulowych w Skierniewicach przygotowali szereg atrakcji dla zwiedzających, którzy będą mogli przez dwa dni uczestniczyć w tej imprezie, w godzinach od 10:00 do 18:00.

Oprócz wystawy prawie stu odmian tulipanów wyprodukowanych w polskich gospodarstwach będzie można także dokonać zakupów w trakcie kiermaszu kwiatowo-cebulowego oraz na stanowisku z wydawnictwami ogrodniczymi.

Imprezy towarzyszące:

Sobota:

  • godz. 10.30–11.30: Spacer po wystawie (tłumaczony na język migowy) – Dział Edukacji Muzeum Pałacu w Wilanowie, na zapisy
  • godz. 12.00–13.00: Pokaz florystyczny (tłumaczony na język migowy) – Karolina Ładyżyńska-Skrzypek (mistrz florystyki, sędzia międzynarodowy sztuki florystycznej FLORINT)
  • godz. 13.10–13.30: Pokaz florystyczny (tłumaczony na język migowy) – Magdalena Birula-Białynicka (mistrz florystyki, sędzia międzynarodowy sztuki florystycznej FLORINT) i szkoła florystyczna Kwitnące Horyzonty
  • godz. 14.00–15.30: Otwarte warsztaty przyrodnicze dla dzieci „Podróże z tulipanem” (tłumaczone na język migowy) – Dział Edukacji Muzeum Pałacu w Wilanowie,
  • godz. 16.00–17.00: Spacer po wystawie (tłumaczony na język migowy) – Dział Edukacji Muzeum Pałacu  w Wilanowie, na zapisy

Niedziela:

  • godz. 10.30–11.30: Spacer po wystawie (z audiodeskrypcją) – Dział Edukacji Muzeum Pałacu w Wilanowie,  na zapisy
  • godz. 12.00–12.45: Prelekcja „Tulipany w parkach i ogrodach” – Dariusz Sochacki, Katedra Roślin Ozdobnych SGGW w Warszawie, Stowarzyszenie Producentów Ozdobnych Roślin Cebulowych
  • godz. 13.00–13.45: Prelekcja pt. „Metody pędzenia tulipanów na kwiat cięty” – Jadwiga Treder, Instytut Ogrodnictwa w Skierniewicach, Stowarzyszenie Producentów Ozdobnych Roślin Cebulowych
  • godz. 14.00–15.30: Otwarte warsztaty przyrodnicze dla dzieci „Podróże z tulipanem” – Dział Edukacji Muzeum Pałacu w Wilanowie
  • godz. 16.00–17.00: Spacer po wystawie (z audiodeskrypcją) – Dział Edukacji Muzeum Pałacu w Wilanowie,  na zapisy

Więcej o imprezie na stronie Organizatora.

Begonia bulwiasta – sadzimy bulwy

0

Autor: Ewa | Kategoria: W ogrodzie | Data: 25-02-2016

Przełom lutego i marca to doskonały czas, aby pomyśleć o begoniach bulwiastych. Są to przepiękne letnie rośliny, zachwycające gamą barw i kształtów, dlatego tak chętnie zdobimy nimi balkony i tarasy. 

Jeśli chcemy samodzielnie je wyhodować, to już teraz powinniśmy zaopatrzyć się w bulwy wybranych odmian lub sięgnąć po własną kolekcję, którą przechowywaliśmy przez zimę i posadzić do donic. Dzięki temu wiosną, gdy przeminą ostatnie przymrozki, będziemy mogli posadzić młode begonie na miejsce stałe i już niebawem cieszyć się pięknem kolorowych kwiatów, które nieprzerwanie zakwitają aż do późnej jesieni.

Bulwy begonii umieszczamy mniej więcej pod koniec lutego w glebie na głębokości około 2- 3 do cm, koniecznie oczkiem skierowanym ku górze. Donice lub skrzynki z bulwami utrzymujemy w temperaturze około 18 – 20 stopni, w jasnym pomieszczeniu. Pamiętamy o podlewaniu gleby. Po około 15 – 20 dniach pojawiają się pierwsze pędy i pięknie rozrasta się młoda begonia. Na miejsce stałe, na rabaty, przesadzamy sadzonki wraz z nienaruszoną bryłą korzeniową w drugiej połowie maja. Podobnie w tym czasie wystawiamy pojemniki z begoniami na balkony czy tarasy.

Atutem begonii bulwiastej jest jej tolerancja stanowisk półcienistych a nawet cienistych, tak więc są świetną opcją w wypadku wymagających balkonów północnych, w których nie każde kwiaty się sprawdzają.

Do dyspozycji mamy ogromny wybór begonii, które posiadają kwiaty zarówno pojedyncze, półpełne jak i pełne, a ich wspaniałe letnie kolory zaczynają się od bieli, przez żółć i pomarańcz, po róż, czerwień i purpurę. Odmiany różnią się także wysokością, dzięki czemu możemy podzielić je na: wysokie dorastające do 60 cm, o bardzo dużych kwiatach i grubych łodygach, średnio wysokie oscylujące pomiędzy 30 a 40 cm, z kwiatami dużymi, niskie, które dorastają do 25 cm i wydają drobne kwiatki w dużych ilościach oraz zwisające, w których pędy zdobione mnóstwem drobnych kwiatków swobodnie zwisają.

Begonia bulwiasta wymaga regularnego podlewania, zwłaszcza w upalne dni. Warto dlatego sadzić ją w dużych pojemnikach, w których łatwiej utrzymać stale  wilgotną ziemię. Jeśli chodzi o rodzaj ziemi, to najlepiej, aby była żyzna, próchnicza, przepuszczalna i lekko kwaśna.

Begonia stale kwitnąca – czas na wysiew

1

Autor: Ewa | Kategoria: W ogrodzie | Data: 17-02-2016

Begonia stale kwitnąca (łac. Begonia semperflorens) jest bardzo popularną rośliną jednoroczną, która zdobi latem balkony, tarasy, klomby i ogródki. Wspaniale prezentuje się w donicach, skrzyniach, obwódki rabatowe, można tworzyć ciekawe kompozycje dzięki wielu kolorom jakie ta roślina oferuje, zarówno jeśli chodzi o kwiaty jak i liście.

Begonia stale kwitnąca, w odróżnieniu od begonii bulwiastej, jest odmianą niską, osiąga wysokość 15-20 cm w wypadku odmian wczesnych i do 50 cm w wypadku odmian późnych. Posiada również o wiele drobniejsze kwiatki od bulwiastej, licznie zgromadzone na zwartym krzaczku, złożone z 2 płatków dużych i 2 płatków małych osadzonych naprzeciw siebie, płatki zgromadzone są wokół żółtego środka. Begonia ta kwitnie w różnych kolorach, od bieli, po róż, aż po czerwień. Kwiatki pojawiają się od czerwca, aż do pierwszych przymrozków, begonia jest więc wspaniałą ozdobą przez całe lato i jesień. Piękną ozdobą begonii stale kwitnącej są również błyszczące, grube, okrągławe liście, w zależności od odmiany zielone lub ciemno czerwone czy też czerwono brązowe.

Begonia rośnie najlepiej z glebie przepuszczalnej, lekkiej, średnio wilgotnej, lekko kwaśnej. Najpiękniej prezentuje się w czasie ciepłego lata, w chłodniejszym i mokrym okresie traci na urodzie i gorzej kwitnie. Nie lubi też cienia, wtedy bowiem nadmiernie wydłuża swoje pędy.

Aby wejść w posiadanie tych wdzięcznych roślinek, najłatwiej jest po prostu kupić sadzonki, które są łatwo dostępne wiosną i latem w sklepach ogrodniczych i kwiaciarniach. Można również samemu wyhodować z nasion sadzonki, które wymagają trochę zachodu, jednak dają większą satysfakcję ogrodnikom amatorom.

Nasiona wysiewa się w styczniu i lutym do skrzynek ustawionych w ciepłym pomieszczeniu. Nasionka te są drobniutkie, nie należy więc zasypywać je ziemią, a jedynie delikatnie wcisnąć w ziemię.  Pojemniki z ziemią należy przykryć szkłem lub folią, dbając o wilgotność ziemi za pomocą delikatnego zraszania. Siewki degonii należy przepikować kilka razy. Młode begonie sadzi się na miejsca stałe od połowy maja, gdy nie ma już zagrożenia ostatnich majowych przymrozków, do pierwszych dni czerwca, w rozstawie 15 do 30 cm.

Ogórek meksykański w polskim ogródku

0

Autor: Ewa | Kategoria: W ogrodzie | Data: 12-02-2016

Proszę Państwa, oto ogórek. Nie zwykły, nasz, polski, który znamy tak dobrze. Nie duży i pękaty, nie smukły wężowy. Ten ogórek to ogórek meksykański, zwany też  mysim melonem – i nie bez powodu, bo wielkością właśnie odpowiada miniaturce warzywa, w sam raz dla myszki.

Jego owoce o gładkiej, cienkiej skórce są urocze, małe, około 2,5 cm wielkości, przypominające raczej arbuz, choć po przekrojeniu podobny jest do naszego ogórka.

Smak tych owoców? Ogórkowo-melonowy, z aromatyczną nutką limonki. Owoce nadają się do spożywania na surowo, a także do kiszenia i marynowania. Mogą też być zabawną i smaczną ozdobą drinków.

Mimo, że mysi melon nie jest u nas popularny, to jednak warto go posadzić i w naszym ogrodzie. Jego uprawa jest tak prosta, jak uprawa naszych polskich ogórków. Ma takie same wymagania, z tym że jest rośliną pnącą. Pięknie rozrasta się na wysokość 2-3 metrów na kratach, pergolach, siatkach, zdobiąc pędy małymi owocami. Nadaje się do posadzenia nie tylko w ogrodzie, ale i w donicy na balkonie czy tarasie.

Jak hodować ogórek meksykański? W marcu przygotowujemy sadzonki z nasion, które już można kupić w polskich sklepach ogrodniczych. W maju, po ostatnich przymrozkach (ogórek nie jest mrozoodporny) przesadzamy sadzonki do gruntu. Ziemia powinna być odchwaszczona, im żyźniejsza tym lepiej, stale wilgotna, czyli taka jak dla polskich ogórków. Pamiętajmy, aby rośliny nie podlewać w czasie dnia, gdy słońce mocno operuje, a już absolutnie nie polewajmy wodą liści. Owoce powinniśmy na bieżąco zrywać z pędów.

A może wiąz Turkiestanu?

2

Autor: Ewa | Kategoria: W ogrodzie | Data: 09-02-2016

Wiąz to rodzaj drzewa, który w swojej rodzinie posiada około 40 gatunków. Wśród nich jest także wiąz Turkiestanu i choć nie jest bardzo popularny w naszych ogrodach, to jednak jest bez wątpienia wart uwagi.

Co w nim jest tak szczególnego? Otóż to wspaniały materiał na zielone, bujne żywopłoty! Prosta w uprawie roślina zachwyca szybkością wzrostu. Jej roczne przyrosty to 1,2 do 1,8 metra. Nieprzycinana osiągają wysokość około 5 metrów. Dodatkowo mocno się rozgałęziają. Lubi mocne, częste przycinanie, można więc ją skracać i dowolnie formować. Czyż to nie wspaniała roślina na żywopłoty, zwłaszcza, gdy jesteśmy niecierpliwi i szybko chcemy osiągnąć efekt zielonej ściany, już po dwóch, trzech latach? Doskonale sprawdza się jako parawan zacieniający, dodatkowo świetnie zatrzymuje i wchłania kurz oraz pyl, a także tłumi hałas.

Wiąz Turkiestanu nie jest wymagającym drzewkiem. Dobrze rośnie w słońcu, toleruje każdą ziemię, choć jeśli jest marna, warto sadząc młode wiązy zasilić ją kompostem lub torfem – dzięki temu sadzonki odwdzięczą się szybszym wzrostem. Warto też pamiętać o systematycznym podlewaniu roślin, co zapewni ich prawidłowy, szybki rozwój. Jeśli uznamy, że wysokość drzewek jest już wystarczająca, wtedy możemy ograniczyć podlewanie, dzięki czemu zostanie nieco zahamowany ich wzrost.

Jeśli chcemy uzyskać gęsty żywopłot, wtedy zaraz po posadzeniu wiosną przycinamy sadzonki na wysokość 10 do 15 cm od podłoża. Jeśli wiązy sadzimy jesienią, wtedy czekamy z przycinaniem do wczesnej wiosny następnego roku. W sezonie należy wykonać trzy cięcia zagęszczające. Następne cięcia to już te klasyczne, formujące drzewka za pomocą nożyc do żywopłotów. Kształtując żywopłot pamiętajmy, by zachować kształt trapezu, gdzie dół jest nieco szerszy od góry – to zapewni równy dostęp promieni słonecznych do każdej części żywopłotu.

Posiada atrakcyjne, lancetowate liście, które mają pierzaste żyłkowanie, o żywo zielonym kolorze i długości 4-7 cm. Zimą wiąz zrzuca liście. Nie wytwarza kwiatów, ani owoców. Nie jest rośliną trującą. Jest więc całkowicie bezpieczna dla dzieci, zwierząt, alergików.

statystyki odwiedzin stron internetowych